|
  Założycielem Stowarzyszenia Współpracowników Salezjańskich jest św. Jan Bosco (1815-1888), wielki wychowawca młodzieży i założyciel Rodziny Salezjańskiej. W 1855 r. powołał on w Turynie Towarzystwo św. Franciszka Salezego, które zajęło się opieką i ewangelizowaniem młodzieży biednej, opuszczonej i zagrożonej demoralizacją. "Daj mi duszę, resztę zabierz" - taka była dewiza streszczająca w sobie zarówno posłannictwo, jak i styl pracy Apostoła młodzieży.
Dzieło ks. Bosco rozprzestrzeniło się niezwykle dynamicznie, najpierw w ojczystych Włoszech, później na całym świecie. Wszędzie doskonale sprawdzał się opracowany przez Założyciela prewencyjny program wychowawczy, który jest aktualny do dziś.
Obok zgromadzenia męskiego powstały kolejne wspólnoty: żeńska - Córki Maryi Wspomożycielki, oraz Współpracownicy Salezjańscy, stowarzyszenie skupiające ludzi świeckich, założone osobiście przez ks. Bosco. Odczytał on znaki czasu na długo przed dekretem Soboru Watykańskiego II o apostolstwie świeckich i niestrudzenie głosił, że w winnicy Pańskiej starczy pracy dla wszystkich. Z tej orientacji zrodziła się idea powołania Stowarzyszenia współpracowników Salezjańskich jako gałęzi Rodziny Salezjańskiej, gromadzącego osoby będące w świecie, nie izolujące się od codziennego życia, nie składające uroczystych ślubów, ale zarazem biorące odpowiedzialność za świat i Kościół w tym samym duchu co salezjanie.
Po różnorodnych doświadczeniach i wnikliwej refleksji nad rolą swoich świeckich współpracowników, ks. Bosco opracował w 1876 r. Regulamin Współpracowników Salezjańskich. Pragnął on powołać operatywne zjednoczenie chrześcijańskie. Słowo "współpracownik" zakładało zjednoczenie ze Zgromadzeniem salezjanów i podejmowanie wspólnych zadań.
Spotykamy się w
|
